Je loopt voor Anna

Vrijwillig in de prostitutie?

“In de krant stond een advertentie: 600 euro per dag verdienen.Wat voor werk je daarvoor moest doen, stond er niet bij. Toen ik belde, boden ze meteen aan om me op te halen voor een gesprek. Ik hoefde er niet eens zelf heen te rijden.”

Op 21-jarige leeftijd belandt Anna (niet haar echte naam) in de prostitutie. Vrijwillig. Ahoewel… hoe vrijwillig is het, als je zelfbeeld beschadigd is door trauma’s? Als je van jongs af hebt geleerd dat mensen jou pijn mogen doen? Anna geeft antwoord op deze vragen.

“Ik ben opgegroeid in Brabant en werd op mijn veertiende door Jeugdzorg in Groningen geplaatst,” vertelt Anna (nu 33). Veel wil ze niet kwijt over die periode, maar “dat ik naar de andere kant van het land werd geplaatst, was voor mijn veiligheid. Ik werd bedreigd door mijn vader.” Tot haar achttiende woont Anna in jeugdhuizen. Een moeilijke tijd, waarin ze haar problemen zoveel mogelijk wegstopt. De trauma’s uit haar kindertijd hebben haar zelfbeeld beschadigd: “Mijn oplossing was om mezelf te straffen. Ik was vooral boos op mezelf.”

Op haar 21e komt ze via een advertentie in de krant bij een seksclub terecht. “Vanwege het geld dacht ik: laat ik het maar proberen. Er was geen sollicitatiegesprek. Ze keken alleen of ik een geldig paspoort had. Daarna kon ik aan de slag.”

Familie
Door het werk in de club verbreekt Anna haar contact met de buitenwereld: “Mijn familie sprak ik al jaren niet meer en mijn vrienden wilde ik niet vertellen wat voor werk ik deed. De meiden in de club werden mijn nieuwe familie. We deelden alles en vierden zelfs de feestdagen samen.” Voor Anna, die nooit de liefde van een familie heeft gekend, voelt deze saamhorigheid als een warm bad. Zo raakt ze steeds verder verstrikt in de wereld van de club. Hoewel ze het werk niet fijn vindt, houdt ze zichzelf voor dat het vrijwillig is: “Ik kon kiezen. Tenminste… zo leek het. Als ik klanten wilde afwijzen, moest ik wel een goede reden hebben. En als de eigenaar van de club aanwezig was, zei ik nooit nee tegen klanten. Ik wilde niet dat hij teleurgesteld in me was.”


Niet gelukkig
Zonder in details te treden vat Anna haar werk in de club samen: “Sommige mannen willen vrouwen pijn doen. Ik kon het alleen volhouden door het drinken van alcohol of door te snuiven. Dat zegt wel genoeg.” Bij de GGD, waar Anna maandelijks komt voor een verplicht lichamelijk onderzoek, geeft een medewerkster haar een visitekaartje van een maatschappelijk werker. “Jij bent hier niet gelukkig, ga alsjeblieft met iemand praten, zei ze.” Pas een jaar later durft Anna dit te doen.

In Frankrijk
Via de maatschappelijk werkster komt Anna bij Terwille terecht. Om los te komen van haar oude netwerk, gaat Anna voor drie maanden naar Terwilles opvangboerderij in Frankrijk. Ze is blij dat ze op adem kan komen, maar vindt het lastig om zich aan te passen aan het ‘gewone leven’ op de boerderij: “Mijn dag- en nachtritme was helemaal omgekeerd, ik was gewend om ’s nachts te leven en ’s ochtends te slapen.” Ze zegt nu: “Als ik in Nederland had gezeten, was ik toch teruggegaan naar de club. Maar de boerderij ligt zo afgelegen, dat je uren moet wachten op de eerstvolgende bus, of honderd kilometer moet lopen naar het dichtstbijzijnde treinstation. Op weg daarnaartoe bedenk je je nog wel drie keer: wil ik echt terug?” 


Verder lezen: