Elle (ex-cliënte De Hoop): “Er was tijd voor herstel. Voor mij én mijn zoon”

“Nu ben ik veilig. Ik, en mijn zoon!” dat was de reactie van Elle toen ze hoorde in 2001 dat ze welkom was bij De Hoop met haar zoontje Roel. Het was een geruststellend gevoel, na veel jaren van onrust en moeilijkheden. Elle had een zware jeugd en als volwassen vrouw geen gemakkelijk huwelijk. In haar jeugd was er seksueel misbruik door drie broers en fysiek geweld door haar vader . “Hij sloeg liever dan dat hij praatte”.  Haar huwelijk was zwaar door de verslaving van haar man Otto en haar eigen verleden dat het moeilijk maakte om zich staande te houden in het leven.


Groot geheim
Elle, oorspronkelijk uit Amsterdam, was de jongste van maar liefst elf kinderen. Haar vader en moeder werkten veel en hard en hadden nauwelijks tijd voor liefde en aandacht. Elle was een nakomertje, met maar liefst 24 jaar verschil met haar oudste broer. Elle: “Ik was ongepland, en dat werd me ook flink ingewreven: ik was niet gewenst en niet welkom! Ik was het zwarte schaap van de familie en drie van mijn broers misbruikten mij seksueel. Vanaf mijn vijfde. Negen jaar lang.” Niemand wist het, als ze het zou vertellen zou ze klappen krijgen. Het was verschrikkelijk zwaar om  jarenlang met dit grote geheim rond te lopen als jong meisje.


Op haar 15e leerde Elle Otto kennen, met wie ze later trouwde, en nog steeds is getrouwd. Hun huwelijk was niet makkelijk: Otto had een hardnekkige verslaving aan blowen en Elle worstelde met haar verleden. Jarenlang had Elle het niet over het seksueel misbruik uit haar jeugd. Met niemand, ook niet met haar man. Elle: “Ik had het moeilijk. Ik was bang voor mensen, voor het leven eigenlijk. Iedereen dacht dat er iets mis was, maar ze begrepen niet wat. Ik verzweeg het misbruik, tot alles naar boven kwam toen ik een aflevering van Oprah Winfrey zag over een meisje dat jarenlang misbruikt was door familieleden. Het leek wel alsof ik mezelf zag.” Elle vertelde alles over het misbruik aan haar man. Vanaf toen begon ze hulp te zoeken.

Naar De Hoop met mijn zoontje
In 2001 kwam Elle terecht bij De Hoop in Dordrecht. Ze kon er wonen met haar 9-jarige zoontje Roel, op Dorp De Hoop. Tijdens haar verblijf daar verloor ze in negen maanden tijd zowel haar vader als haar moeder. Elle: “Dit was heel zwaar, het gebeurde in het eerste jaar van mijn behandeling met traumaverwerking. Ook mijn zoontje had het erg moeilijk met de dood van zijn opa en oma. Hij ervaarde veel boosheid. Op opa en oma, op zijn vader en moeder met al hun problemen. Op iedereen eigenlijk.” Gelukkig kon hij daar over praten met een psycholoog van Chris (partner van De Hoop, dat zich op kinderen richt). De gesprekken hielpen hem in de verwerking en met zijn boosheid.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Elle was een van de eerste bewoonsters van de “moeder-kindhuisjes” op Dorp De Hoop. Een groot deel van het terrein was nog in aanbouw. Zoontje Roel ging naar school in de stad. In zijn vrije tijd vermaakte hij zich met andere kinderen die ook “op het dorp” woonden met hun moeder. Elle, lachend: “Mijn zoontje was heel populair bij de mannen die op het dorp woonden. Hij was een voetbal- en biljartmaatje. Veel mannen misten hun eigen kinderen en vonden het leuk met zo’n jochie lol te hebben. Zo kon Roel toch een redelijk normale jeugd hebben, met school, vriendjes en zijn moeder, ondanks de problemen uit het verleden. We hebben er samen vier jaar gewoond. Mijn man woonde ook op het dorp. Hij woont er nu nog, bij Beschermd Wonen.”

“Ik was veilig, mijn kind ook”
Elle: “Bij De Hoop kon ik eindelijk de tijd nemen voor hulp, en kwam er tot rust. Ik was veilig, mijn kind ook. Ik kreeg hulp bij verwerking en zelfs hulp bij de opvoeding (een Moedercursus), en mijn zoontje kreeg gesprekken met een psycholoog. Beiden kregen we de hulp die we nodig hadden, ik ben zo dankbaar! Ik kwam met mijn kind, en ging weer met mijn kind weg. Ik ben heel blij dat we samen konden blijven, als Roel naar een pleeggezin had gemoeten had ik hem waarschijnlijk nooit meer teruggekregen… “

Elle vervolgt: “Daarom is het zo belangrijk dat vrouwen meelopen met Vrouwen lopen voor Vrouwen, zodat moeder en kind bij elkaar blijven. Hulp zoeken en krijgen is lastig, verwerking en over je  verleden praten is zwaar, maar helemáál zwaar als je niet met je kind bent en niet weet hoe het daarmee gaat. Nu was die zorg tenminste weg, en kon ik me op mijn herstel focussen.”

 

Hoe is Elles leven nu? “Ik ben vrij van het juk dat mijn leven van kleins af aan beheerste.  Ik heb mijn leven opgebouwd, en een aantal jaar bij het callcenter van De Hoop gewerkt. Ik werk nu sinds vorig jaar als vrijwilliger bij Stichting Vrienden van De Hoop, als back-office medewerker.” Daarnaast werkt ze in het gezellige kringloopwinkeltje van De Hoop. Met haar inmiddels volwassen zoon (23 jaar) woont ze vlakbij Dorp De Hoop, en kijkt vanuit haar huis uit op het dorp, waar ze samen zijn gegroeid en tot herstel kwamen. Elk jaar helpt Elle met plezier mee als vrijwilliger tijdens de Vrouwen lopen voor Vrouwen tocht Dordrecht.